تلمبه زدن تصادف کامیون کامیون تصادفات

تلمبه زدن: تصادف کامیون کامیون تصادفات رانندگی موتورسیکلت موتورسیکلت اخبار اجتماعی

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری مردم از تلويزيون ‌همه حقيقت را نمی‌شنوند / گوهر خیراندیش

به گزارش آرمان، گوهر سینمای ایران، لقبی که سال‎هاست در مورد گوهر خیراندیش شنیده می‎شود، بازیگری که نزدیک به ۷۰ فیلم سینمایی و ۵۰ سریال بازی کرده است و همین کار

مردم از تلويزيون ‌همه حقيقت را نمی‌شنوند / گوهر خیراندیش

گوهر خیراندیش: مردم از تلويزيون همه حقيقت را نمی شنوند

عبارات مهم : سریال

به گزارش آرمان، گوهر سینمای ایران، لقبی که سال‎هاست در مورد گوهر خیراندیش شنیده می‎شود، بازیگری که نزدیک به ۷۰ فیلم سینمایی و ۵۰ سریال بازی کرده است و همین کارنامه ۴ دهه‎ای سنگین موجب شد تا او خیلی سریع به چهره‎ای آشنا ‎شده جهت مردم سرزمینمان تبدیل شود. بازیگری که از درام تا کمدی، صاحب سبک بوده و یکی از بازیگران طراز اول کمدی تاریخ سینمای ماست گرچه توانسته جوایز داخلی و جهانی نیز از بابت بازی در آثار درام دریافت کند.

خیراندیش این روزها کمدی پرفروش «دشمن زن» را بر پرده دارد و همین بهانه بسیار خوبی جهت هم‎صحبت شدن با اوست، ولی بیش از آنکه راجع فیلم حرف بزند، از دردها و رنج‎هایی گفت که سالیان بسیاری است قلب او را به درد آورده هست. راجع به نگاه او به فضای امروز جامعه «آرمان» با گوهر خیراندیش گفت وگو کرده که می خوانید.

خانم خیراندیش شما یکی از نمادهای کمدین زن سینمای بعد از انقلاب هستید و به همین علت می‎خواهم بپرسم آیا ما در تمام این سال‎ها، به اندازه انگشتان یک دست نیز کمدین زن نداریم؟ سینمای ما مردسالار هست، فیلمنامه‎نویسان ما نقش‎های کلیدی چندانی جهت زنان نمی‎نویسند، با زن‎ها نمی‎توان شوخی کرد، مردم نمی‎پسندند یا…؟
بخشی از پاسخ من در پرسش شما وجود دارد. اصولا مهم‎ترین بخش عنوان شوخی با زنان در سینمای ما، هنوز متر و معیار مشخصی ندارد اگرچه ممکن است بتوانیم در مورد نقش‎های دیگری همچون مادر، خواهر و زن در سینمای اجتماعی یا رومنس به استانداردهایی با پارامتر مشخص برسیم ولی در مورد کمدی، شرایط، خیلی روی لبه تیغ هست، به علت اینکه اگر هر یک از این شوخی‎ها (که البته نوع فیزیکال آن انجام نمی‎شود و شوخی‎های کلامی هم می‎لغزد به شوخی‎هایی که ممکن است عرف جامعه آنها را نپذیرد)، از سوی مردها مطرح شود، مساله کاملا تفاوت می‎کند.

در فیلم‎های کمدی که من بازی کردم مانند روز باشکوه، مکس، خواستگار محترم، استخوان‎های بابام، نان، علاقه و موتور ۱۰۰۰ و… جنس شوخی‎ها برمی گردد به کلیت فیلم نه اینکه تنها قائم به شخص یا بازیگر زن آن باشد البته در «مکس» و «خواستگار محترم» به تنهایی توانستم حتی در یک سن بالا، به علت علاقه مرد و زنی در سن پیری، توجه تماشاگر را جلب کنم. در فیلم «دشمن زن» از زبان آقای فرحبخش شنیدم که به بعضی از جمله‎های من ایراد گرفته بودند که بالاخره خیلی ظریف از کنارش گذشتند.

خیلی جملات و دیالوگ‎ها است که هنگامی که از زبان مردها بیرون می‎آید، مساله حتی خنده‎دار هم می‎شود، به‎گونه‎ای که حتی اگر آن کلمه رکیک باشد، با خنده، آن را ماست‎مالی می‎کنند ولی به نظر من در مورد خانم‎ها، این اتفاق حتی خوشایند خانواده‎ها هم نیست و بیان آن جهت خود جامعه هم بامزه نیست و در نهایت، این عادت جامعه جهت نگفتن این حرف‎ها از زبان زنان و دختران، کمی خانواده‎هایی را که به سینما می‎آیند، معذب می‎کند. مورد دیگر برمی‎گردد به فیلمنامه‎هایمان که همگی قصه‎محور هستند و من ندیدم که بخواهند جهت یک ظاهر یا کاراکتر نوشته شده است باشند.

من تلاش می‎کنم در هر سناریویی که بازی در آن را می‎پذیرم، منهای اینکه پیشنهاداتم را روی کلیت کار به نویسنده و کارگردان انتقال یافته می‎کنم بلکه روی نقش خودم پیشنهاداتی می‎دهم تا نقش را دیدنی‎تر و جالب کنم. من جهت بازی در یک نقش، نوعی طراحی در نظر می‎گیرم و در جهت این طراحی، پیشنهادهای کلامی و فیزیکی ارائه می‎دهم که تا به امروز، زیاد آنها مورد قبول کارگردان‎ها قرار گرفته و نقش را پررنگ‎تر کرده است که اگر به متن‎های اولیه سناریوها رجوع کنید، می‎بینید که نقش تا آن میزان پررنگ نیست.

یادم است یکی از هنرپیشه‎های دوست‎داشتنی گفت: «وقتی بعضی‎ها می‎آیند به من می‎گویند که من چقدر دلم می‎خواست که جای شما بودم یا دوست داشتم این نقش را بازی کنم، می‎گویم خب این من بودم که نقش را متبلور کردم که تو آن را دوست داشتی. نمی‎دانم اگر متن مهم به دستت می‎رسید نقش را به همین اندازه الان دوست داشتی یا نه». مورد سوم به این عنوان برمی‎گردد که مورد پسند جامعه نیست که زنان، بی‎پروا و صریح روی پرده سینما شوخی کنند. خانواده‎ها هم در موقعیت‎های خانوادگی و رویارویی با بازیگر مقابل، آن طنز را دوست دارند نه اینکه به تنهایی بخواهند این ظرافت را در بیان یک زن ببینند.

بسیاری از بازیگران ما در پذیرش یک نقش، ملاک‎هایی همچون کوتاهی یا بلندی نقش و البته دستمزد را در نظر می‎گیرند، فارغ از اینکه کارگردان کار متعلق به چه جناحی باشد ولی هنگامی که به کارنامه شما نگاه می‎اندازیم، می‎بینیم به جز آقای حاتمی‎کیا و البته آقای شورجه در آن اوایل و چند نفر محدود دیگر، با کمتر کارگردانی از آن طیف کار کردید. گویا فارغ از فیلمنامه، شخصیت و مرزبندی‎های سیاسی و اجتماعی کارگردان آن کار هم در تصمیم‎گیری‎تان دخیل است؟
به نظر من، بیش از هر چیزی، اول باید ببینیم یک کارگردان می‎خواهد در چه مقطع زمانی، چه حرفی را بزند. اگر در آن مقطع، نظر سیاسی، اجتماعی و مذهبی داشته باشد و سمت و سویش به جهتی برود که به کلیت جامعه و نگاه من نزدیک باشد، جهت من فرقی نمی‎کند که چه کسی هست. آن موقع دیگر مهم نیست که این آدم از چه جناح سیاسی، مذهبی و اجتماعی است.

در آن زمانی که به من کار پیشنهاد می‎شود، من به قصه و حرفی که می‎خواهد در آن مقطع بزند، توجه می‎کنم. اگر یک قصه خنثای به درد نخور یا یک حرف تاریخی نسبتا تحریف شده است و سفارشی باشد، مطمئنا قبول نمی‎کنم. البته سفارش در نوع خودش بد نیست ممکن است سفارش از طرف کانون پرورش فکری کودکان باشد یا سفارش از یک جایی باشد که مبدأ آن، نگاه شریف انسانی و درستی باشد ولی اگر سفارش جهت چیزی باشد که تو به آن اعتقاد نداری، من این کار را انجام نمی‎دهم.

اما شما در «معمای شاه» بازی کردید که به علت محتوای آن، مورد انتقاد شدید بخشی از مردم و حتی چند بازیگر سریال واقع شد که نشان می‎داد کلیت کار، یک اثر سفارشی هست. بازی در این کار، در تناقض با نگاه حق‎طلبانه و آرمانی شماست که اکنون به آن اشاره کردید.
اجازه می‎خواهم در مورد «معمای شاه» سکوت کنم و فقط بگویم به علت اینکه من متن نداشتم و متن را روز به روز به ما می‎دادند و کلیتی که جهت من تعریف شد، قصه زندگی‎ام در خانواده وزیری که دکتر بود و پسرش در خارج تحصیل می‎کرد و خودش، زنی بود با خدا و مهربان که تمام بازیگران و صورت های معروف آن وقت در منزل او آمدوشد می‎کردند و آدم‎های شریفی بودند، پذیرفتم که در این کار بازی کنم. این قصه زندگی ما در وقت پهلوی بود. دیگر من، آن طرف مابقی قصه که ضبط شده است و تمام شده است بود را نه خوانده بودم و نه دیده بودم.

گناه من بخشودنی نیست که بیایم خودم را ببخشم و بگویم که خیلی خب؛ من قصه نخوانده‎ای را قرارداد بستم و بازی کردم. به من توضیح دادند که یک خانواده است و این است قصه‎شان و من این قصه را دوست داشتم. فکر کردم در آن زمان، این آدم‎ها، آدم‎هایی هستند که تمام نویسندگان، خوانندگان، نقاشان و بعضی از هنرپیشه‎ها در منزل آنها آمدوشد داشتند و اینها خانواده فرهنگی و فرهنگ‎دوستی بودند یعنی همین خانواده‎ای که من در آن بازی کردم و مدت کوتاهی هم بود چون عمر این زن بر اثر مبتلا شدن به سل کوتاه بود و مرد.

من قصه زندگی خودم در «معمای شاه» را دوست داشتم. ولی قصه آن طرف که حالا چه روایتی را تعریف کردند و اینکه چقدرش به واقعیت‎ها نزدیک بوده و چقدرش واقعیت نبوده را من، نه متن آن را داشتم و نه می‎دانستم. البته این اشکال است و هر لحظه هم بوده ولی باور کنید خیلی از دوستان می‎گفتند شرایط آن وقت از این چیزی که نشان داده شد، بدتر بوده و خیلی‎ها هم می‎گفتند این چیزهایی که نشان داده شد، درست نبوده. در این رابطه، صحبت‎های ضدونقیض بسیاری شنیدم. همان موقع آقای ورزی می‎گفتند که «من کارشناس‎هایی گذاشته‎ام که بعد از پخش سریال، می‎نشینند و کار را تحلیل و آنالیز می‎کنند». البته هر لحظه در به نمایش گذاشتن یک تاریخ، مخصوصا اینکه معاصر بوده و به علت تازگی آن و اینکه خیلی‎ها، آدم‎های آن دوران بوده و هر دو شرایط را درک کرده‎اند، سختی‎هایی وجود دارد.

حالا ممکن است یک قصه تاریخی، به مذاق خیلی‎ها خوش نیاید و بگویند تحریف شده است هست. البته که نمی‎شود زحمات گروه‎هایی که در این سریال مشغول بودند را هم نادیده بگیریم چون بهترین‎ها و کاربلدهای سینما و تلویزیون دور هم جمع شدند تا این سریال ساخته شود از فیلمبرداری، اسپشیال افکت و طراحی صحنه و لباس گرفته تا گریم، کارگردانی قوی‎تر از کارهای قبلی آقای ورزی و… همه جزو جلوه‎های تماشاگرپسند به شمار می‎رود که این سریال از آنها برخوردار بود.

شاید این عنوان به رویکرد و سیاست‎های تلویزیون طی سال‎های اخیر مربوط باشد. خود شما در مقایسه با سال‎های گذشته، کمتر در تلویزیون کار می‎کنید. رویکرد تلویزیون طی این سال‎ها، مورد انتقاد مردم بوده و ریزش مخاطب را تجربه کرده؛ آیا این کم‎کاری می‎تواند به معنی اعتراض باشد؟
من اگرچه کارم را با تئاتر و سینما شروع کردم، ولی مردم، من را زیاد با تلویزیون شناختند بنابراین در وهله اول، تلویزیون را منزل مهم خودم می‎دانم ولی متاسفم که دست ما جهت گفتن حقیقت‎های جامعه باز نبوده و نیست. مردم هم هنگامی که از یک رسانه، از این جعبه جادویی آنچه را که در جامعه تجربه می کنند نمی‎بینند یا نمی شنوند، کم کم از آن فاصله می گیرند چون چنین روشی را قبول و باور ندارند.

خیلی چیزها باعث شد که روند یک اتفاق، در تلویزیون یکجور باشد و در جامعه، یکجور دیگر. یعنی تبلور واقعیت‎هایی که در جامعه بود، در تلویزیون نبود به همین علت مردم، از آن فاصله گرفتند. زمانی که آمریکا بودم، آقای رحیمی(تهیه‎کننده سریال دیوار به دیوار) جهت دعوت از من جهت حضور در این کار تماس گرفت. آن وقت من خیلی رنجیده بودم و واقعا نمی‎خواستم دیگر با تلویزیون کار کنم ولی ایشان گفتند که مدیران رده بالای تلویزیون واقعا علاقه مند هستند که شما باز دوباره با تلویزیون همکاری کنید و من این را به مثابه عوض کردن سیاست‎ها و روش های این رسانه دیدم و بدهید ترتیب بود که هنگامی که در آمریکا بودم، قراردادم را جهت بازی در این سریال به صورت تلفنی بستند و من بعد آمدم ایران.

حتی این صحبت مطرح بود که از کارگردان‎های سینما دعوت شده است که به تلویزیون برگردنند و کار کنند. از کیانوش عیاری، سامان مقدم، سیروس الوند، رضا میرکریمی و محمدمهدی عسگرپور نام برده شد که دعوت شده‎اند بیایند و کارهای خودشان را بسازند و از این طریق داشتند تلاش می‎کردند مخاطبان تلویزیون را زیاد کنند. به نظر من، تنها راهش این است که اصحاب رسانه ملی، به بازیگران و صورت های معروف اعتماد کنند و تلاش کنند اگر گاهی چیزی در اجتماع اتفاق می‎افتد و واقعیت‎هایی که است را حتی با انتقادهای بجا در تلویزیون پخش کنند که اگر این اتفاق بیفتد، مردم زیاد اعتماد می‎کنند.

راه اعتماد و جلب مردم، پوشش دادن واقعیت‎های جامعه است که اگر بشود، آنها را در تلویزیون نشان دهیم. به عنوان نمونه در مورد ارتباط زن و مرد یا نشان دادن هیبت زن، ما معذوریت‎های زیادی در تلویزیون داریم که باعث شده است مردم بروند سراغ دیگر رسانه ها. هنگامی که فرزند من تیر می‎خورد و من نمی‎توانم به او دست بزنم یا زخمش را ببندم، دیگر از این غیرواقعی تر که من مادر نمی‎توانم دست فرزندم را بگیرم؟ تماشاگر راجع به چنین صحنه ای چه می گوید؟ کجای گرفتن یک فرزند آسیب دیده یا یک شهید مسئله دارد؟

کدام خانواده‎ای که تجربه بیماری فرزند را داشته و حتی دیگر خانواده ها چنین چیزی را بد می دانند و احساس دیگری برایشان به وجود خواهد آمد؟ من سال‎ها زحمت بردم که آیا نمی‎توانم دست فرزند نوجوانم را بگیرم و آیا باید هنگامی که به عنوان نمونه فرزندم تیر می‎خورد، پارچه را به دست او بدهم تا خودش زخمش را ببندد؟ آخر چه کسی این را باور می کند؟ بنابراین این زحمت من در این سال‎ها رنجی است که فکر می‎کنم به تماشاگر هم انتقال یافته شده است و آنها هم متوجه می‎شوند که چقدر پرسش برانگیز و غیر واقعی است.

حالا این حرف ها که مطرح می شود ممکن است بعضی ها تصویر العمل نشان دهند ولی این حرف من نباید به معنی رواج پرسشها دیگر تلقی شود. همین چند وقت پیش، زنان را در ورزشگاه های جام جهانی نشان دادند؛ چه اتفاقی افتاد؟ فکر می‎کنم اگر اجازه بدهند که مردم، خودشان خوبی و بدی پرسشها را درک و گزینش کنند، مطئمن باشید کمتر مسئله به وجود می‎آید.

بعد از یک شروع محافظه‎کارانه در ابتدای گفت‎وگو، روحیه تهاجمی توأم با منطق جالبی از خود نشان دادید که شاید مخاطبان و دوستدارانتان، کمتر با این شکل از وجهه شما مواجه شده است باشند چون در پست‎های اجتماعی و کمپین‎هایی که حضور دارید، انگار چندان با این میزان جسارت به طرح مساله نمی‎پردازید.
من اتفاقا در مورد عنوان روز که «گرانی» هست، یک پست منتشر کردم ولی باید به شما بگویم که «نه به گرانی» فقط چاره درد جامعه نیست. مسئله ما این است که نخریدن، نمی‎تواند در جامعه‎ای که مردم، همان پول اولیه خرید میوه یا غذایشان را ندارند، چاره‎ساز بوده و حالا به آنها بگوییم بیاییم سکه و ماشین نخریم. من زمانی می‎توانم آنها را تشویق به این کار کنم که ببینم دستشان به دهانشان می‎رسد.

آنها الان جهت ابتدایی‎ترین مایحتاج زندگی‎شان مسئله دارند بعد ما چه چیزی را بگوییم نخرند. من چنین پستی را گذاشتم ولی جهت کسانی که سکه و ماشین زیادی می‎خرند و می‎روند تلنبار می‎کنند تا گران شود، من جهت آنها گذاشتم ولی به نظر من، ما در جایگاهی می‎توانیم گرانی را چاره کنیم که دولت، عزمی جدی جهت ورود به این مسئله داشته باشد. اگر ما بتوانیم مایحتاج‎مان را به آسانی بخریم آنوقت جهت چیزهایی که واقعا گران شدند، بله، باید جلوی آنها بایستیم و نخریم و موفق هم می‎شویم. یک موقعی در آمریکا، به یک سیاه‎پوست جهت سوار شدن در اتوبوس حمل‎ونقل عمومی توهین شد و به او گفتند برو پایین چون در جایگاه سفیدپوست‎ها در داخل اتوبوس نشسته‎ای.

به علت همین توهین، سیاه‎پوست‎ها، یک سال سوار اتوبوس واحد نشدند و پیاده سر کارشان رفتند تا بالاخره توانستند حق خودشان را بگیرند چون بیشترین کسانی که سوار اتوبوس می‎شدند، همین سیاه‎پوست‎ها بودند و بدهید ترتیب قانون اینکه حتما باید فقط سفیدپوست‎ها سوار شوند برداشته شد. طی این حرکت، سیاه‎پوست‎ها همه با هم، نیم‎ساعت تا یک ساعت سریعتر از خواب بیدار می‎شدند و طی یک سال در سرما و گرما، تمام مسیر را پیاده سر کارشان می‎رفتند. این یعنی یک اتحاد جمعی.

این یعنی هنگامی که ما با هم روی یک عنوان اتحاد داشته باشیم، آن وقت می‎توانیم موفق باشیم. این‎طوری نیست که من بخواهم محافظه‎کارانه با شما حرف بزنم بلکه می‎گویم اعتقاد خود من هم باید باشد که آیا درست است که من یا دیگران از روی شکم‎سیری بگوییم دوستان، از شما خواهش می‎کنیم بیایید خرید طلا، سکه و ماشین را تحریم کنیم. مردم می‎گویند ما الان نان نداریم بخوریم چون گران شده، گوشت را به علت گرانی نمی‎توانیم بخریم، آن‎وقت چه چیزی را باید تحریم کنیم؟

توضیحات قانع‎کننده‎ای بود.
در مورد مساله تلویزیون که شما می‎گویی آیا راحت‎تر حرف نمی‎زنی باید بگویم من توقع دارم رسانه های مملکت خودم به من حرف و تحلیل درست بگویند. من دوست دارم تلویزیون خودم را نگاه کنم، ولی دوست دارم در تمام بخش‎های آن، از اخبار تا تولیدات دیگر، واقعیت ها بیان شود. زمانی که می‎خواهد انتخابات شود، در سخت گیری های گذشته، آسان‎گیری زیاد می‎شود و بعد که انتخابات تمام شد، مدل دیگری دیده می‎شود.

این باعث می‎شود مردم سراغ چنین رسانه ای نروند و پیگیر کانال‎های دیگر باشند و این چیزی نیست که بخواهم راجع به آن سخن سرایی کنم چون همه می‎دانند. بله، مخاطب تلویزیون ریزش پیدا کرده به علت اینکه در جامعه می‎بینیم که مردم دارند شعار می‎دهند که فلان بانک، پول ما را خورده، همه هم دارند این را نشان می‎دهند آنوقت ما در تلویزیون خودمان، آن را نمی‎بینیم.

درحالی‎که خیلی راحت می‎توانند اگر انتقادی هست، خبرش را پخش کنند چون اشکالی به وجود نمی‎آید. من نمی‎فهمم اگر رسانه ملی بخواهد حرف دلش را به مردمش بزند، چه مشکلی پیش می‎آید؟ آقای روحانی که همه ما فقط به وعده‎های ایشان رأی دادیم و من به‎خاطر رأی دادنم به ایشان مورد انتقاد بعضی مردم قرار گرفته‎ام، هنوز امیدوارم که آقای روحانی بتوانند تعاملی بین دنیا و کشور عزیزمان ایران به وجود بیاورند تا مردم بتوانند در یک آرامش اقتصادی و اجتماعی قرار بگیرند. من هنوز امیدوارم. از اینکه آقای روحانی موفق نشده‎اند به وعده‎هایشان عمل کنند ناراحت و دلگیر هستم، عصبانی هستم، غصه می‎خورم، زحمت می‎برم ولی امیدوار هم هستم که بتوانند به وعده‎هایشان عمل کنند و ناامیدی را در کشور عزیزمان ایران از بین ببرند.

گرانی را کنترل کنند، زیاد کردن لحظه‎ای قیمت یورو و دلار را کنترل کنند که خود من هم به آن مبتلا هستم چون فرزندان من در آلمان و آمریکا بسر می‎برند و من باید کار کنم تا آنها بتوانند به زندگی و درسشان ادامه دهند. سخت‎ترین شرایط را دارم می‎گذرانم ولی می‎دانم که مردم من حتی گاهی نمی‎توانند غذای روزانه‎شان را تهیه کنند، اجاره مسکن ندارند، تهیه لباس برایشان مسئله است و بیش از هر چیز، روحشان خسته و آزرده است و من بسیار غصه می‎خورم که مردم من فقط دلخوش می‎شوند به بازی‎های جام جهانی که با گل زدن یا برنده شدن تیم محبوبشان، جهت لحظه‎ای دچار شوق و خوش حالی می‎شوند.

ببینید که چقدر ملت ما به خوش حالی و به شور و امید نیاز دارد. من فقط دعا می‎کنم که هر چه سریعتر به ثبات اقتصادی برسیم تا آرامش و امید به جوان‎هایی که دم بخت هستند یا خانواده‎هایی که درگیر پرسشها اقتصادی هستند، بتوانند یک نفسی بکشند. واقعا تمام غصه من این است که کرمانشاه هنوز پرسشها حل نشده بسیاری دارد، سیستان و بلوچستان دچار مسئله آب هست، در بخش هایی از کشور هنوز آب آلوده است و هوا مسئله دارد، در بم هم هنوز چیزی کامل نشده. آن عزیزانی که از راه سخت کولبری زندگی‎شان را می‎چرخاندند… ما در کشورمان، به هر گوشه‎اش که نگاه می‎کنیم، غصه‎مان می‎گیرد.

خشک شدن همین دریاچه‎ها، مسئله خیلی بزرگی هست. آلودگی هوا، بیکاری جوانانمان، ناامیدی و افسردگی آنها، بیماری‎ها و سرطان‎هایی که دارد روزبه روز به جان مردم می‎افتد و… من از چه چیزی برایتان بگویم؟ قرار بود راجع به یک فیلم کمدی حرف بزنیم که می‎خواستیم و دوست داشتیم لحظاتی خنده به لب مردم بیاوریم ولی آنقدر ناامیدی و درد و فشارهای تحریم و پرسشها اقتصادی روی مردم است که من نمی‎دانم از کجا باید بگویم.

به فیلم کمدی «دشمن زن» می‎رسیم و اینکه یک همکاری خوب با آقای فرحبخش و علیخانی را تجربه کردید. برایمان بگوئید چطور شد بعد از یک دوره تحسین و جایزه در کشور عزیزمان ایران و چندین بزرگداشت در اروپا و آمریکا، در فیلم تجاری و پرفروش «دشمن زن» بازی کردید.

من هر لحظه به مردها فرحبخش و علیخانی احترام می‎گذاشتم و از دور و نزدیک تعریف ایشان را می‎شنیدم که هر لحظه به عنوان تهیه‎کنندگان مستقل، به تعهدات حرفه‎ای خودشان عمل می‎کنند. همه هر لحظه ایشان را دوست داشتند که همین باعث شده است که خیلی از سوپراستارهای ما با ایشان همکاری داشته باشند. همه هم از ایشان راضی بودند. مرحوم اسماعیل‎خانی با آقای فرحبخش یک همکاری داشتند که خاطرات بسیار خوبی از ایشان نقل می‎کردند و هنگامی که که آقای فرحبخش آمدند و گفتند که تو باید جهت من بازی کنی و نباید نه بگویی، پیشنهاد بازی در این فیلم را پذیرفتم.

آنهم در شرایطی که من جهت «خانه دیگری» جایزه‎ای از جشنواره بین‎المللی ACTION ON FILM آمریکا گرفته بودم و قبل از آن جهت بازی در «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» جایزه اول مراسم خوش حالی منتقدان را برده بودم و همچنین بزرگداشتی جهت من در سانفرانسیسکو برگزار شد و فیلموگرافی من در تورنتو و مونترال پخش شد، فکر می‎کردم حالا بنشینم و کارهایی را گزینش کنم که نسبتا هنری باشند و نه کارهای تجاری ولی آقای فرحبخش در زمینه کارهای خودشان در بخش تجاری، واقعا تهیه‎کننده مستقلی هستند و کارشان را بلدند. بسیار کار سالم و تجارت سالمی دارند و فیلم آبرومندانه‎ای هم ساخته‎اند که از بازی در آن پشیمان نیستم. «خانه دیگری» در ژانر دیگر بود و اینجا در «دشمن زن» ژانر دیگر است.

بابت همکاری با یک کارگردان اول ریسک نکردید؟
آقای فرحبخش به من گفتند که کریم امینی کارش را بلد هست. از جهتی هم زن تینا پاکروان که آقای امینی دستیار ایشان نیز بودند، به من گفتند او فرزند بااستعدادی هست. آقای امینی با فیلم اولش نشان داد که با این کار تجاری، بسیار موفق عمل کرده، ریتم را آشنا و قاب‎بندی‎ها و کارگردانی خوب و سنجیده‎ای جهت کار اولش ارائه داده است.

مردم از تلويزيون ‌همه حقيقت را نمی‌شنوند / گوهر خیراندیش

واژه های کلیدی: سریال | خانواده | خانواده | تلویزیون | اخبار فرهنگی و هنری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog